Elke november krijg ik hetzelfde gevoel: de verzekeringsreclames beginnen, iedereen roept dat je moet overstappen, en ik heb geen idee waar ik zou moeten beginnen. Een paar jaar geleden ben ik daarom iets anders gaan doen. Ik stap niet standaard over. Ik leg één keer per jaar alle polissen naast elkaar en kijk of ze samen nog kloppen.
Dat klinkt saaier dan overstappen, en het levert meer op.
Het probleem is zelden de premie
Verzekeringen zijn in de loop der jaren bij mij aangegroeid. Eentje via de bank bij het openen van een rekening. Eentje via de sportschool. Eentje bij een creditcard. Eentje omdat mijn vader vond dat ik die moest hebben. Niemand houdt bij of ze elkaar overlappen — dat moet je zelf doen.
Toen ik ze voor het eerst naast elkaar legde, vond ik dit:
- Een reisverzekering bij mijn creditcard en een doorlopende reisverzekering. Ik betaalde twee keer voor dezelfde dekking, en bij schade mag je maar bij één claimen.
- Een rechtsbijstandverzekering met een module "verkeer" die ik ook al in mijn autoverzekering had zitten.
- Een aanvullende tandartsverzekering waar ik 11 euro per maand voor betaalde en jaarlijks ongeveer 90 euro aan controles voor terugkreeg. Dat is geen verzekering, dat is duur sparen.
Hoe ik het doe
Ik neem één zaterdagochtend. Alle polisbladen in één map (digitaal is prima), en dan per verzekering vier vragen op papier:
- Wat dekt hij precies? Niet de naam, maar de dekking. "Inboedel" zegt weinig; het gaat om het verzekerd bedrag en of het nieuwwaarde of dagwaarde is.
- Waar overlapt hij met een andere polis?
- Wat is het eigen risico, en kan ik dat morgen betalen? Zo ja, dan kan het eigen risico vaak omhoog en de premie omlaag.
- Wat gebeurt er als ik hem niet had? Dit is de kernvraag. Verzeker je tegen dingen die je niet kunt dragen — een afgebrand huis, een aansprakelijkheidsclaim van tonnen. Niet tegen dingen die vervelend maar betaalbaar zijn.
Die laatste vraag heeft bij mij de meeste polissen gesneuveld. Een telefoonverzekering van 6 euro per maand kost je in drie jaar 216 euro voor een toestel van 400. Als je die 400 euro kunt missen, verzeker je 'm niet.
Wat ik juist heb laten staan
De aansprakelijkheidsverzekering (AVP). Zo'n vijftig euro per jaar, en de enige polis waarbij het misgaan echt onbetaalbaar is: als je per ongeluk iemand blijvend letsel toebrengt, lopen de bedragen in de tonnen. Dat is precies waar een verzekering voor bedoeld is.
En de inboedelverzekering, al heb ik daar het verzekerd bedrag wel naar beneden bijgesteld. Ik had een bedrag staan uit de tijd dat ik dacht dat ik veel spullen had. Na een jaar opruimen — zie Minder spullen, meer ruimte — klopte dat niet meer.
De opbrengst
Het eerste jaar: 34 euro per maand minder, bijna volledig door dubbele dekkingen te schrappen, niet door over te stappen. De jaren daarna is het minder — een tientje, soms niks. Maar het kost me een ochtend en ik weet nu wat ik heb. Dat laatste is misschien nog wel het belangrijkste: ik heb geen idee meer of ik ergens onder- of oververzekerd ben was jarenlang mijn eerlijke antwoord.
Ik ben geen verzekeringsadviseur. Twijfel je over een dekking die er echt toe doet, laat het dan door iemand bekijken die jouw situatie kent.
